Hoogte bijstand per 1 Januari 2010
De bijstandsuitkering voor alleenstaanden tussen de 27 en 65 jaar wordt € 649,52 netto per maand. Zij gaan er € 1,98 op vooruit. Alleenstaande ouders krijgen vanaf 1 januari 2010 € 2,78 meer. Dat wordt € 909,33 per maand.
Alleenstaanden en alleenstaande ouders kunnen in aanmerking komen voor een toeslag van maximaal € 259,81 per maand, indien zij geen (woon)kosten kunnen delen met een ander. In de bijstandsuitkeringen is een vakantie- uitkering begrepen van 5 procent van die uitkering. De bijstandsuitkeringen voor 65-plussers komen overeen met de netto AOW-bedragen.
De netto normbedragen voor mensen van 27 tot 65 jaar die een uitkering krijgen op grond van de Wet werk en bijstand
| Gehuwden of ongehuwd samenwonenden | |
| per maand | € 1234,09 |
| vakantie-uitkering | € 64,95 |
| totaal | € 1299,04 |
| Alleenstaande ouders | |
| per maand | € 863,86 |
| vakantie-uitkering | € 45,47 |
| totaal | € 909,33 |
| Alleenstaanden | |
| per maand | € 617,04 |
| vakantie-uitkering | € 32,48 |
| totaal | € 649,52 |
| Maximale toeslag voor mensen van 27 jaar tot 65 jaar: | |
| Alleenstaande ouders en alleenstaanden | |
| per maand | € 246,82 |
| vakantie-uitkering | € 12,99 |
| totaal | € 259,81 |
De netto normbedragen voor mensen van 65 jaar of ouder die een uitkering krijgen op grond van de Wet werk en bijstand:
| Gehuwden en ongehuwd samenwonenden | |
| Beide partners 65 jaar of ouder of een partner jonger dan 65 jaar | |
| per maand | € 1305,60 |
| vakantie-uitkering | € 68,72 |
| totaal | € 1374,32 |
| Alleenstaanden | |
| per maand | € 949,21 |
| vakantie-uitkering | € 49,96 |
| totaal | € 999,17 |
Normbedragen voor mensen die in een inrichting verblijven:
| Alleenstaanden of alleenstaande ouders | |
| per maand | € 274,80 |
| vakantie-uitkering | € 14,46 |
| totaal | € 289,26 |
| Gehuwden | |
| per maand | € 427,42 |
| vakantie-uitkering | € 22,50 |
| totaal | € 449,92 |
Eigen vermogen
Mensen hoeven niet al hun spaargeld op te maken vóór ze in aanmerking komen voor een bijstandsuitkering.
| Het vrij te laten vermogen is: | |
| voor gezinnen | € 10.960,00 |
| voor alleenstaanden | € 5.480,00 |
Voor mensen die een bijstandsuitkering ontvangen en een eigen huis bewonen, geldt een extra vrijlating van maximaal € 46.200,00.
Premie voor re-integratie
Gemeenten mogen bijstandsgerechtigden een premie geven die ertoe bijdraagt dat ze makkelijker aan het werk komen. Die premie is maximaal € 2.229,00 per jaar.
Onkostenvergoeding voor vrijwilligerswerk
Bijstandsgerechtigden die vrijwilligerswerk doen, krijgen daar soms een onkostenvergoeding voor. Die mogen ze tot een beperkt bedrag houden, zonder dat de hoogte van hun uitkering verandert. Als het gaat om vrijwilligerswerk dat de gemeente noodzakelijk vindt voor re-integratie van een bijstandsgerechtigde, dan mag er per maand maximaal € 150,00 vrij ontvangen worden. Per jaar is het maximum € 1.500,00.
In alle andere gevallen is de grens van de vrij te laten onkostenvergoeding lager: maximaal € 95,00 per maand, met een maximum van € 764,00 per jaar.
IOAW en IOAZ
De IOAW (wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers) is bestemd voor oudere langdurig werklozen die 50 jaar of ouder waren op het moment dat zij werkloos werden en voor gedeeltelijk arbeidsongeschikte werklozen, ongeacht hun leeftijd.
Voor de IOAZ (wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen) komen mensen van 55 jaar of ouder en gedeeltelijk arbeidsongeschikte ex-zelfstandigen (ongeacht hun leeftijd) in aanmerking die noodgedwongen hun bedrijf of beroep moesten beëindigen.
De IOAW en de IOAZ vullen het totale inkomen van de rechthebbende en zijn partner aan tot bijstandsniveau. Op de hierna volgende grondslagen worden dus de bruto inkomsten van de rechthebbende en zijn of haar partner in mindering gebracht.
De bruto grondslag bedraagt voor:
| Gehuwde en ongehuwde partners die beide 21 jaar of ouder zijn | |
| Per maand | € 1392,98 |
| vakantie-uitkering | € 111,44 |
| totaal | € 1504,42 |
| Alleenstaanden van 21 jaar of ouder met een of meer kinderen | |
| per maand | € 1347,09 |
| vakantie-uitkering | € 107,77 |
| totaal | € 1454,86 |
| Alleenstaanden vanaf 23 jaar | |
| per maand | € 1071,07 |
| vakantie-uitkering | € 85,69 |
| totaal | € 1156,76 |
| Alleenstaande van 22 jaar | |
| per maand | € 836,21 |
| vakantie-uitkering | € 66,90 |
| totaal | € 903,11 |
| Alleenstaanden van 21 jaar | |
| per maand | € 704,60 |
| vakantie-uitkering | € 56,37 |
| totaal | € 760,97 |
Voor mensen onder de 21 jaar gelden lagere bedragen. In tegenstelling tot de bijstand wordt bij de IOAW geen rekening gehouden met vermogen. Bij de IOAZ wordt wel rekening gehouden met andere inkomsten en ook met vermogen. Zo blijft vermogen tot een bedrag van € 120.408,- buiten beschouwing. Het vermogen boven het bedrag van maximaal € 120.408,- wordt geacht jaarlijks 4 procent inkomsten op te leveren: die worden in mindering gebracht op de uitkering.
Voor mensen die een IOAZ-uitkering krijgen en een pensioentekort hebben, wordt een bedrag tot maximaal € 114.478,- ten behoeve van aanvullende pensioenvoorzieningen buiten beschouwing gelaten.
Wet werk en inkomen kunstenaars
De Wet werk en inkomen kunstenaars (WWIK) is bedoeld voor kunstenaars die tijdelijk nog niet(geheel)in een eigen inkomen kunnen voorzien. De WWIK kent geen apart uit te betalen vakantie-uitkering. Deze is in de maandelijkse uitkering inbegrepen.
De bruto uitkering per maand bedraagt voor:
| Alleenstaanden | € 732,78 |
| Alleenstaande ouders | € 1014,75 |
| Gehuwden en ongehuwd samenwonenden | € 1081,90 |
English
ben nu meer dan een jaar dakloos en urgent ingeschreven, de SD heeft steeds verklaard dat ze mij bij woningtoewijzing zullen helpen……
nu is het zover en moet ik eerst krediet aanvragen bij de kredietbank die van mij eerst het huurcontract wil zien alsmede de toegekende
huurtoeslag, deze aanvraag wordt waarschijnlijk afgewezen, en met die afwijzing kan ik dan weer een renteloze lening in het kader van
byzondere bijstand aanvragen….. al met al gaat dit, zeker met in achtneming van de vakantieperiode, 4 maanden duren voordat ik enkele
honderden euro s als inrichtingskosten kan gaan gebruiken, tot die tijd zit ik op het kale beton en moet ik kiezen of gas en electra wordt
aangesloten of dat ik boodschappen ga doen, beide gaat niet !
misschien heeft iemand ervaring en weet hoe dat sneller kan, want in de afgelopen winter is zoiets toch niet mogelijk in een beschaafd land ?
[Translate]
UWV doet geen reet voor je!
Het UWV zou gesloten kunnen worden. Dit bedrijf kost handen vol geld en maakt niet waar waarvoor ze zijn opgericht.
UWV weg ermee!
[Translate]
wat Jos betreft, natuurlijk is het allemaal ellendig, maar zoals Floddertje zegt: er zijn ook mooie dingen in het leven! Maar je moet ze wel WILLEN zien!!!
En dit wil ik zeker kwijt: denk niet dat je er met doodgaan van af bent!!! Absoluut niet waar, want -aan de andere kant- kom je in dezelfde situatie terecht! Ieder mens moet zijn lessen leren om een beter en liefdevoller mens te worden, dus WERK AAN JEZELF en dompel je niet onder in zelfbeklag! Ook voor jou schijnt de zon, ook voor jou bloeien de bloemen en ook voor jou fluiten de vogels en dat allemaal “vanzelf” en helemaal voor niets!!!
Als Jos werkelijk hulp zou willen is die altijd te vinden, alleen al als morele steun. Het spijt me Jos, maar ik denk dat je ook naar jezelf moet kijken in alle eerlijkheid.
En daar help je ook je kinderen mee!
En een dikke BRAVO voor Flodder, knap als je zoveel doorzettingsvermogen hebt, positiviteit en liefde voor mensen en het leven!!!
Ik weet ook hoe “men” je behandelt bij de uitkeringsinstanties en de reïntegratie, alsof je een onwillig “ding” bent, die ze wel even zullen leren! Helaas moeten zij ook scoren van hogerhand…..
Nee de wereld hangt niet van liefde voor je medemens aan elkaar, dus laten we allemaal eerst bij onszelf beginnen en dat wat we kunnen uitstralen naar anderen toe, ook met ons hele hart doen.
[Translate]
Ik ben een AutoSpuiter en werd in de leerling-period ziek met pijnklachten en misselijkheid. Ik kreeg chronische klachten in rug, nek, schouders en armen, vooral rechtse arm/hand, de hand ik normaal gebruikt meest. Ik net uit ziektewet “gegooit”, want de ziektewet-tijd is nu op. In de tijd ik in Ziektewet was, heb ik weining hulp van artsen in het ziekenhuis gekregen. Ze zij allemaal dat het door Borderline Personality Disorder & depressies komt, alleen ik ben helemaal niet depressief. Ja, ik baalt zeker van mijn situatie en kan vaak van pijn huilen, als ik alleen bent + mijn eigen huis-artsen zijn opeens met dat Borderline heeft niks met mijn pijnklachten om te doen. Ik kwam in februari bij de WIA-arts bij UWV. De man had al zijn mening gemaakt vóór de afspraak. Hij zei direct tegen mij: “Normaal aangesproken moeten wij in de dossier zetten dat je Borderline heeft, maar in jouw geval doe ik het niet, want ik geloofd niet dat je Borderline heeft! Jij bent te blij!!”. Nou, in 2004 kreeg ik de Borderline-diagnose, maar door harde werk op mijzelf + goede hulp van mensen in mijn leven, heb ik nu weinig last van borderline, maar ik heb nog steeds Borderline, zei GGZ vorrige jaar, dus ik vraagt me af, hoe veel de WIA-arts, die sukkel, van borderline weet, want kom op.. sinds wanneer kan mensen met Borderline niet blij zijn?!
Verder zei de WIA-Arts: “Jah, de neuroloog ga toch niks vinden!!!”. Ik had net uitgelegt dat de artsen in Assen Ziekenhuis niet wou mij helpen, wou bijna geen onderzoek maken en ik daarom net bij Martini Ziekenhuis in Groningen gekomen en de neuroloog daar leek erg optimistish om een antwoord te vinden. De eerste zij zei was dat ik had een MRI-scan nodig (ik had voor twee jaar moeten vechten voor een MRI-scan in Assen, zonder geluk).
De WIA-Arts heb mij goedgekeurt voor 40,3 werk-uren in de week, terwijl hij zelf direct in zijn beoordeling zegt dat er in de afgelopen twee jaar weining verbetering is. Maar twee jaar geleden was ik in Ziektewet gekomen omdat ik niet kon werken wegens chronishe pijnklachten.
Ik heb 5 maanden geleden een mooie dochter gekregen en tot zij werd geboren had ik eigenlijk geen idee van hoe erg mijn rug/schouder/arm-klachten zijn, hoe zeer het doet, maar nu weet ik het wel. Ik sliep door mijn wééen heen, was bijna niet op tijd in de ziekenhuis. De bevaling hetzelf was ook niet erg pijnlijk. Een uur náár de bevalling volde ik me als ik had nooit zwanger geweest. Het duurde een week voordat het dwong door, dat ik ben zo aangewend met pijn, dat een bevalling is gewoon weinig moeite voor mij.
Ik heb moeten leren om mijn pijn te verbergen, want anders raakt ik alles in mijn leven kwijt. Mijn lieve man en kinderen, mijn huis, mijn hond.. en ergst van alles: ..ik raakt mijzelf kwijt dan. Ik zit in stilte en huilt mijn pijn weg. Meestal in de douch, want daar kan niemand mij zien of horen. Dit is mijn leven.. de enige dat helpt me door de dag, is mijn man, mijn kinderen en mijn hond..
Ik zit nu thuis, gedwongen om werk te zoeken, ook zelf dat ik nu al weet, dat als ik gewoon maar een paar uur in de dag werk, ga ik helemaal kapot en onder van pijn… en ik begrijp niet hoe het is zo ver gekomen.. Hoe iemand gewoon kan zo onproffessioneel, respekteloos en gemeen zijn?! -Zijn mensen’s levenskvaliteit echt zo weinig waard?!
(Moet ff zeggen dat ik op express niet heb al mijn andere problemen met UWV opgeschreven want dan heb je een paar pagina’s om te lezen hier).
Sorry dat ik zeurt, maar had ff nodig om te vertellen wat ik gaat door op dit moment.
-Oh, en sorry voor hoe slecht mijn nederlands is.
[Translate]
Hallo mensen,
Na meer dan 15 jaar te hebben gewerkt, moet ik nu een bijstandsuitkering gaan aanvragen of hem krijg is nog de vraag! waarom, omdat mijn WW aanvraag door UWV wordt afgewezen.
Als je een WW aanvraag via website indient, wordt aangegeven dat u binnen een week wordt gebeld om een afspraak te maken om uw dossier door te nemen. Daar om niks van maar wel binnen een week krijg ik een brief thuis gestuurd waar mijn aanvraag wordt afgewezen. ik schrok van de brief ik had een telefoontje en/of een uitnodig verwacht maar geen busluit en als niet mee eens ben binnen 6week een bezwaar indien. Gedaan maar UWV blijft bij de eerste busluit, nu vier maanden later mag ik het weer bij via de rechter proberen.
UWV begrijpt mijn situatie maar kan niks aandoen misschien wel via de rechter wordt gezicht. zij vinden dat ik verwijtbaar werkloos ben terwijl zij mijn situatie wel begrijpen! ik begrijp het niet hoor! Kan UWV eigen fouten corrigeren? of maken ze werk van! dat zij straks niet zelf werkloos worden? of is dat de bedoeling dat ik echte werkloos wordt? ik wel helemaal geen bijstandsuitkering aanvragen maar je wordt gedwongen om te doen natuurlijk moet de huur, gas/licht,ziekteverzekering en mijn gezin onderhouden.
- ik vind het onbegrijpelijke dat niet was voor een gespreek was uit genodigd terwijl het op site stond.
- onze belasting geld gaat wel naar verkeerd landen en projecten (bv. de nieuwe gebouw van UWV in Amsterdam, noord/zuid lijn, ….)
- nu in deze crisis tijd hebben wij zelf nodig, zij jullie ook daar mee eens!
- dat UWV achter het feit ” als u het niet eens bent met onze beslissing kunt u een bezwaarschrift indienen” gaat schuiten vind onbegrijpelijk, als u een opmerking op een brief hebt dat kan alleen via bezwaarschrift, 6weken x 8 brieven = 48 weken (bijna 1 jaar) deze noem ik een echt werk!!!
- wanneer wordt UWV/CWI wakker! mensen snel aan werk helpen en niet werk van maken.
inmiddels in 4 maanden heb ik twee banen gehad en +/- 30 aan sollicitaties, zonder hulp van UWV/CWI. Ik begrijp UWV/CWI echt niet?
Wordt wel gezicht dat veel mens in uitkering belanden/krijgen maar de echt reden wordt gezicht.
raaara hoe kan dat?
Heeft u ervaring hiermee, graag schrijven.
Sorry voor de taal gebruik! Maar dat doet me pijn om het nog te lezen.
[Translate]
Ik baal hier ontzettend van.
Ik zit al maanden zonder werk, solliciteer me suf, ik krijg geen hulp van mijn UWV werkcoach, ben in de ziektewet beland en de arts heeft me verteld dat ik nu beter ben (wat niet zo is), dus over 3 weken wordt ik de bijstand ingeslingerd. Ik heb van het CWI en UWV geen hulp gekregen. Helemaal niet.
Sinds de werkeloosheid zo hoog is in Nederland, en het ontzettend moeilijk is om een baan te krijgen, zou deze wet aangepast moeten worden. Dat je niet zomaar bijstand moet aanvragen, veel mensen doen er echt alles aan om een baan te vinden, die verdienen dit niet! Die moeten langer de mogelijkheid krijgen om een baan te zoeken, want als je in de bijstand raakt, dan raak je gedemotiveerd!
Ik heb laatst gesolliciteerd bij een bedrijf en werd niet aangenomen, later kreeg ik te horen dat er over de 170(!) sollicitanten waren voor die functie. Bij een andere sollicitatie zat ik bij de laatste 14, maar vervolgens kreeg ik niets te horen. Pas nadat ik een correct e-mail naar dat bedrijf had gestuurd, kreeg ik een brief thuisgestuurd waar in stond dat ik niet was aangenomen, maar daar was ik ondertussen ook al achter.
Mensen bij het UWV en CWI hebben geen flauw benul hoe de mensen zich voelen die bij hun voor hulp aankloppen. Voor hun zijn we niets meer dan trieste figuren die niet ‘willen’ werken. Maar niets is minder waar! Ik wil dolgraag werken, maar kom nergens aan de bak.
Ik ben compleet radeloos nu. Ik krijg alleen hulp van de GGZ waar ik nu bij zit, niet van de mensen van CWI/UWV.
Lang leve Nederland.
Groet,
van een 28-jarige vrouw zonder werk
[Translate]
He Vrolijkezus,
Tien met griffel, en wat een uitzicht
[Translate]
Wat mij opvalt is dat alles andersmans schuld is en dat alles ook maar tegen heeft gezeten bij de schrijver van dit verhaal.
Ikzelf heb hier in Hengelo voedselbank, wij maken gebruik van de gratis kledingverstrekking door het Leger des Heils voor voedselbankclienten, en wij hebben tegenwoordig een weggeefwinkel.
Verder hebben wij vrienden en familie die af en toe wat wegdoen en aan ons denken.
Ik zit hierdoor in een leuk ingericht huis en ga fatsoenlijk gekleed door het leven, ik heb elke dag warm eten.
Gezondheid kan ik er niet mee kopen, maar ook aan mijn gezondheid mankeert nog wel wat hoor.
Astma, inspanningsastma, een beschadigd ruggewervel, beide knieen gebroken gehad, een whiplash gehad, uitval in de spieren en een vorm van reuma.
Ik heb in beide heupen en beide schouders diverse keren per jaar een slijmbeursontsteking van de overbelasting.
Ik heb dagen dat ik alles denk te kunnen en ik heb dagen dat ik amper mijn bed uit kom.
Mijn partner piekert er niet over om mij te verlaten, wij gaan ook op visite en ook uit, alles in mijn tempo en als het niet lukt dan lukt het niet.
MAAR ik werk ook nog!!! in de thuiszorg, schoonmaken bij mensen die het nog harder nodig hebben dan ik.
Bij TNT-post, omdat mensen toch hun post op tijd willen hebben.
Goed, ik heb genoeg dagen dat ik na mijn werk geen stap meer kan zetten.
Goed, ik heb weekenden dat ik zo oververmoeid ben van de pijn dat ik er ziek van word, met hoge koorts.
Maar ik wil…
IK doe…
IK ga…
IK sta volop in het leven en geniet van alles wat op mijn pad komt.
Natuurlijk weet ik dat ik zelf ook steeds minder kan en uiteindelijk afhankelijk ga worden van mijn partner, maar ik blijf positief.
IN het bovenstaande stuk lees ik alleen maar negatievitiet en zelfmedelijden.
Dat maakt een mens zieker en eenzamer.
Tuurlijk, als je niets meer proeft en ruikt is het erg vervelend, maar het is minder erg dan blind zijn.
Of als je, zoals ik, af en toe bijna stikt omdat je iets in je keel hebt hangen, je geen kracht hebt het door te slikken en je door de astma direct gaat kokhalzen.
Als ik eet terwijl ik eigenlijk te moe ben kan ik niet meer kauwen en slikken, ik heb dan nergens de kracht meer voor, zelfs niet voor een toiletbezoek.
Maar ik ga, ik doe, ik wil…zolang het me nog lukt zal ik…
En dat houdt me op de been, samen met de liefde van mijn partner en mijn dieren.
Dat ik hun nageltjes als een hel beschouw als die in mijn huid komen, dat ik een vlieg als een stekende pijn voel op mijn huid door de haakjes in hun pootjes, ja…dat vergeten we gewoon als ze katten heerlijk komen spinnen op mijn schoot.
Zelfmedelijden is destructief, dus doen we daar niet aan.
Mij maakt het kwaad als ik iets niet kan, het zet me aan tot vechtlust.
Zo is het ook met de vriendenkring, ik ben de externe harde schijf, de binnenshuisarchitecte, de maatschappelijk werkster, de spil van een hele grote groep mensen en dat geeft vleugels.
Ik woon 3 hoog zonder lift, ik kan mijn trappen vaak niet eens op, maar mensen, wat heb ik een uitzicht over de halve stad.
Positiviteit, dat is waar het in het leven om draait, en die kan je alleen vinden als je aan jezelf werkt en niet bij de pakken neer gaat zitten.
Je kan pas van iemand anders houden als je van jezelf houdt.
[Translate]
Ik heb een vraagje. Ik ben een jonge moeder van 20 jaar. Hoeveel moet ik dan krijgen per maand? Op dit moment krijg ik €425.- . Klopt dat?
[Translate]
Leven verwoest door ongeluk en de bijstand 1Leven verwoest door ongeluk en de bijstand 1
Mijn leven is verwoest na de klap met de 5 kilo hamer,bij een autoband op een velg leggen op 1sept-1986 is nadat ik de autoband een klap gaf omdat hij net niet over de velg wou springen
en hierna de autoband uitscheurde en sprong waarbij de hamer van 5 kilo in mijn voorhoofd terecht kwam.
Na bijna 20 jaar ziekenhuis in en uit omdat ze bij de eerste operatie na flink wat dagen in coma gelegen te hebben,hebben ze in de weverziekenhuis in heerlen de fout gemaakt om mijn voorhoofd te repareren met wat plastic en botcement,[ dokter blauw neuro en dokter koopmans plastic chirurg ] mijn kaken vastgezet met staaldraad daar deze ook op 5 plaatsen stuk waren van de steel van de hamer en buisjes in mijn neus kreeg als drayn waarbij ik later tot de ontdekking kwam dat mijn reukorganen verkeerd aan mekaar waren gegroeid daar het eten toen nog vloeibaar in de vorm van soep niet meer te eten was en stonk alles had een vieze geur en warm eten was niet meer voor mij weggelegd,alles heb ik opnieuw een plaats moeten geven wat wel en niet meer te eten was en dat was bijna niets meer heb mijn eten geprobeert te verzoeten te verzouten te verpeperen om toch nog iets aan het eten te vinden maar helaas niks was lekker meer en alles stonk voor mij naar dingen die ik toen en nu nog niet kan thuisbrengen,ik heb de dokters gesmeekt om me dan niets meer te latten ruiken maar zij vonden het belangrijker om eerst mijn voorhoofd in orde te maken nadat er na 2 jaar bleek dat mijn hele voorhoofd van plastic en botcement aan het rotten was en ik op een zondag met spoed werd opgenomen in het radbout ziekenhuis in nijmegen waar ze in een heel grote spoedoperatie [11 uurlang] [professor v/d broek en nog 4 artsen ] alles uit mijn voorhoofd verwijderd hebben wat ze er in heerlen ingezet hadden daar ik schijnbaar allergies reageerde op vreemde stoffen in mijn lichaam en er in heerlen vergeten was een testje hiervoor te doen,na 2 maanden mocht ik weer naar huis met de mededeling dat ik nog heel veel operaties te gaan had na een jaar om eerst de zaak infectie vrij te krijgen in mijn voorhoofd,en ik heel voorzichtig moest zijn om me niet te stoten daar er nu niets meer zat wat bescherming hiertegen bood en dit mijn dood kon betekenen.
Na anderhalf jaar werd er in 5 keer opareren in het radbout te nijmegen, over een tijd van 4 jaar werd er bot van mijn heupen van mijn schedel gehaald om mijn voorhoofd en oogkassen opnieuw te maken en ook hier heb ik gesmeekt om mij schotjes in de neus te zetten [ een idee van dokter kleibeuker kno uit roermond die mij wel 15 keer geoperreerd heeft om mij niets meer te laten ruiken maar wat niet gelukt is en dit [ schotjes plaatsen ] als laatste middel zag maar door hem niet uitgevoerd mocht worden daar hij zover niet mocht komen om dit te doen maar helaas ook hier weer eerst mijn voorhoofd en dan de rest zieden ze,maar bij de laatste operatie bleek achteraf was de zaak boven in mijn hoofd niet infectie vrij waardoor er zich kiestes gingen vormen die nu nog op eentje na die ze er langs mijn rechteroog hebben uitgehaald [ dokter ingels KNO radbout nijmegen] om te kijken wat dit voor een troep was,en niemand meer van de heren doktoren en professors mijn hoofd van de boven kant nog durfde open te maken daar dit niet meer kon, na deze operatie langs mijn rechteroog vond ik dat ik bijna niets meer zag en dat mijn traan buisjes bleven lopen met tranen heb dit toen gemeld aan de verpleging en dokters waarop mij werd verteld dat dit weg moest zijn na het verwijderen van de hechtingen maar nee niks werd beter en hr.ingels durfde zelfs te vragen of ik dit niet al had voor de operatie [nee dus] en na 4 weken was er niets veranderd en werd ik door gestuurd naar de oog afdeling in het radbout ziekenhuis,hier werd begonnen met onderzoeken en na 3 maanden kwam eruit dat bij de operatie van hr.ingels KNO arts mijn rechteroog beschadigd was en mijn traanbuisjes niet meer aan elkaar zaten en dat ze dit niet in het radbout ziekenhuis herstellen konden en werd verwezen naar het AZU te utrecht waar ik terecht kwam bij prof.Maurits oogheelkunde en werd daar weer door de onderzoeken heen gejaagd met als uitkomst oogbeschadiging en kapotte traanbuisjes en een nieuwe operatie afspraak voor achter
2
9 maanden,dit werden er 15 en ben daarna door prof.Maurits geopereerd en werd mij gezegd door hem dat het nu maar eens afgelopen moest zijn met alle mislukte operaties en kon voor alles bij hun terecht,traan buisjes zijn opnieuw door hem aan elkaar gezet maar de beschadiging van mijn rechteroog bleef wat zich nu uit in 2 zwarte punten in mijn gezichtsveld van mijn rechter oog,rest kiestes in mijn voorhoofd zitten er nog niemand durft mij nu nog te opereren om deze dingen weg te halen risico te groot dat ik het niet haal,groeien doen ze wel en er werd mij gezegd als blijkt uit de regelmatige scanner onderzoeken dat ze er echt uit moeten dit dan wel word gedaan met evengoed het risico van het niet te halen met je leven bij zulke risico operatie, het ruiken is nog steeds het zelfde en ik verzeker ieder dat dit een opgave is die niet te dragen is warm eten moet ik verknoeien met peper en zout of sambal en appelmoes maar niets is nog te eten op wat brood met kaas na, nooit meer iets lekker kunnen vinden aan warm eten elke dag weer en evengoed wel ergens zin in hebben om te eten en elke dag weer op het feit gedrukt te worden dat warm eten voor mij nooit meer te doen is,we zijn nu in 2008 en nog steeds na 21 jaar ga ik elke dag door een hel als het op eten aankomt het niet meer kunnen ruiken zoals een normaal mens sloopt je elke dag weer,en geestelijk ga je er aan onderdoor en word je steeds eenzamer.
Hierbij komt ook nog eens dat ik in 2002 ben weggegaan bij mijn vrouw en gescheiden ben wel in vriendschap zodat zij en de kinderen die nu groot zijn hun eigen leven konden gaan leven en niet meer met een vader die nooit meer mee eet en op alles wat met eten te maken heeft verjaardag feestje,feestdagen,enz enz nooit meer mee deed.
Heb in 2003 ook alle ziekenhuis bezoeken gestopt en me terug getrokken van familie en vrienden die ik zo wie zo al niet veel meer bezat door dat ik nooit met iets meer mee kon doen ook niet eens een cafe” bezoeken daar bier en frisdranken ook niet meer te drinken is en alleen op een glaasje water zitten mij al gauw geen gezelligheid meer kon bieden waarop ik dan maar nergens meer mee heen ga en ik ook niet maar weer steeds aan mensen hoefde uit te leggen waarom ik de hele avond of middag op een glaasje water of koffie met veel melk en suiker zat en nooit iets van eten in frietkraam of wat dan ook mee deed.
Hierbij komt ook nog dat de bijstand in 1986 de fout heeft gemaakt mij 6 weken te vroeg in de bijstand te nemen waarbij we het recht verspeelde om in de toen nog gehete AAW uitkering terecht te komen we hebben hiervoor 10 jaar gevochten met een advocaat en veel rechtzaken maar de gemeente bleef vol houden geen fout gemaakt te hebben,alleen mevrouw MJTNJ Koopman Goumans toen burgemeester van ambt montfort gaf ons de toezegging, aan ons en mijn advocaat dat zij er voor zou zorgen dat ik de te vroeg ontvangen bijstand van 6 weken kon terug betalen in termijnen waarbij we dan weer een aanvraag konden doen voor waar we recht op hadden de AAW uitkering maar Mvr.koopman werd ziek en is in 1999 gestorven en ook wij stonden weer bij nul.
Leven van de bijstand vanaf 1986 tot nu afgekeurd om te werken ziekenhuis in en uit bedelen bij de bijstand om bezoek van mijn vrouw en kinderen als ik in het ziekenhuis lag,bedelen om reisgeld en alle anderen extra uitgaven die door mijn ongeval zonder schuld er elke maand weer waren hebben ons leven als gezin kapot gemaakt 16 jaar lang tot 2002 leven met een uitkering met 2 kleine kinderen nooit eens ergens op vakantie met hun nooit een fatsoenlijke sinterklaas voor hun of eens een fatsoenlijke verjaardag elk einde van de maand zonder geld lenen bij vrienden en bekende waardoor je in de schulden komt waarop ik in 2002 ben gescheiden en al de schulden op mij heb genomen en nog steeds schulden heb waardoor je gekort word in de bijstand geen vakantie geld krijgt en nooit ergens heen kunt 21 jaar lang en al niets meer hebt of bezit voor alles moet gaan bedelen met ellende lange briefjes invullen en
3
daarna evengoed nul krijgt,voor de westrom [invalide werkplaats afgekeurd bent] dan blijft je niet veel meer over om van te leven als je dit nog leven noemt,en dat alles omdat de gemeente
ambt montfort stoer blijft doorgaan met geen schuld te geven aan 6 weken te vroeg betaalde bijstand en zo een heel gezin kapot maakt, tel mezelf al niet meer mee daar ik bij mijn scheiding mezelf al heb opgegeven ja alles ben ik kwijt geraakt zelfs mijn rijbewijs in 2004 omdat ik toen geen 145 euro had om bij het CBR op keuring te gaan omdat ik in mijn stilstaande geparkeerde oude auto een einde aan mijn leven wilden maken met slaaptabletten en de politie mij daarbij vond en dit doorstuurde naar het CBR,zover heb ik nog gedacht dat mijn dood niet anderen mensen hoefde te schade door voor een trein te springen of van een gebouw af te springen waarbij anderen mensen mijn lichaam op moesten ruimen van wat er nog van over was, of een treinmachinist hierbij schade te doen laten oplopen geestelijk, dit alles wilden ik niet een ander aandoen vandaar dat ik het in de auto die stilstond heb geprobeerd mij het leven te nemen met slaappillen niemand kan weten wat je doormaakt voor je zoiets doet je weet het zelfs zelf niet meer wat je doet en er is dan nog maar een ding belangrijk en dat is er niet meer te zijn het leven te laten ophouden om van de pijn verlost te zijn je rust vinden die je totaal verloren bent door dit alles,je bent je eigen niet meer je zit in zo een diep gat na dit alles dat je dan nog allen zoiets als uitweg ziet,jaren heb ik mijn toen nog vrouw gezegd had mij in godsnaam de stekker latten trekken toen ik daar in coma lag dan had ze nog opnieuw kunnen beginnen en de kinderen hadden het dan ook beter gehad als nu met een vader als frak ,daarbij komt ook nog dat ik voor de echtscheiding door de houten schuiftrap van de zolder heen ben gegaan met een verbrijzelde rechtervoet tot gevolg,2 jaar zwaar pijn heb geleden bij elke stap wat ik deed omdat ze in het ziekenhuis in roermond mijn rechtervoet niet wilden opereren waarna ze in het ziekenhuis in sittard mijn voet hebben vast gezet om van de eeuwige pijn af te komen half jaar met een rolstoel door het huis zonder enige hulp van zorginstelling of bijstand om deze te kunnen betalen,en in 2007 er achter kwamen dat de hele operatie voor niks was geweest omdat door het eeuwige pretnison tabletten eten om de zwellingen in mijn voorhoofd tegen te gaan zonder mij hier iets bij te geven dat dit niet had kunnen gebeuren verzuimd is waardoor mijn boten poreus zijn geworden in al die jaren en geen houvast geven aan gebruikte matrialen om mijn rechtervoet vast te zetten zodat het pijn bij het lopen gewoon weer dagelijks is geworden.Ben aan het sparen gegaan op alles om aan geld te komen voor het opnieuw verkrijgen van mijn rijbewijs daar dit tot nu toe al meer als 230 euro heeft gekost voor onderzoeken die je zelf moet betalen en daarbij zou ik het rijbewijs terug krijgen je ook nog kosten hebt om dit te verkrijgen bij de gemeente,en dit alles omdat je van een bijstand en schulden die je maakt na 21 jaar bijstand waar ik niet in thuis hoor door hun fout en dus 21 jaar onterecht bijstand verkrijg wat ik hun ook geschreven heb nu en een briefje terug krijg dat het hun spijt dat er toen fouten zijn gemaakt door hun voorgangers maar dat ze hier niets meer aan kunnen doen, dat ik hier nu de media, 2
de kamer en internet voor ga gebruiken om alsnog mijn verloren recht te krijgen ook al is het nu te laat voor mij en de afgelopen 21 jaar voor mijn toen nog bestaande gezin wat hier door is kapot gegaan intreseert ze geen moer en was mijn goed recht zeiden ze aldaar,maar recht om me te helpen bij het verkrijgen van mijn rijbewijs was niet nodig want iemand in de bijstand heeft geen rijbewijs nodig,dus blijf je maar thuis in een dorp met een winkel en ga je maar te voet boodschappen doen en verkommer je maar verder in je eentje of beter gezegd wacht je maar af tot je dood gaat,zo helpt een instelling die de naam sociaal draagt iemand met een gezin je totaal in de vernieling en word je langzaam maar zeker zo ontmoedigd dat je het nog aanwezig zijn op deze aarde niet meer belangrijk gaat vinden en ik beter af was er niet meer te zijn,elke dag weer moet kijken hoe je rond moet komen en op het einde van de maand niets meer hebt elke maand weer de eindjes aan mekaar moet
4
proberen te knopen en proberen geen schuld te maken bij je stroom of gas en water en huur je
kleren een keer in 2 jaar na wat geprobeerd te hebben sparen bij de kringloop een broek en
wat t shirts te kunnen kopen,net zoals de meubeltjes die je van een kredietbank lening van1000 euro moest kopen bij de kringloop en wat 2
de hands zeil en lamellen voor de ramen oude koelkast en wasmachine en maar hopen dat ze niet kapot gaan anders moet je weer een dure lening bij de kredietbank aanvragen voor een paar honderd euro om nieuw kringloop koelkast of wasmachine
Daarbij komt nog eens de vereenzaming door dat je niet bij je kinderen op bezoek kunt gaan om dat openbaar vervoer ook niet meer te betalen is en fietsen met mijn rechter voet al helemaal niet kan
Ik weet best dat ik nog wel meer hier kon schrijven heb dit ook heel vaak geprobeerd maar kan het niet vandaar dat ik met dagen deze stukken heb geschreven en er in feite een heel boek over die 21 jaar kan schrijven maar heb er de moed niet meer voor,vandaar dat ik het nu in een verkorte versie geschreven heb in de hoop dat de mensen die dit te lezen krijgen wel kunnen begrijpen waar het hier om gaat,naar mate dat je ouder word ben nu bijna 57 zie je het leven niet meer als een zonnetje en denk je er elke dag aan om hoe fijn het zou zijn als je gaat slapen op medicatie want ook dat is mij genomen met dat ongeluk van die hamer nooit meer normaal slapen zonder pillen om s’’ morgens niet meer wakker te worden, is wel hard voor de kinderen maar ze hebben nu een eigen leven en hoeven dan niet meer met een zieke vader die hun leven al ver verpruts heeft in hun jongen tijd doordat zij er het meesten van hebben geleden door van een bijstand uitkering groot te worden met een vader die bijna elk jaar wel meerderen malen in het ziekenhuis lag en hier veel dingen door hebben moeten missen ook al hebben we alles op alles gezet om ze toch te kunnen laten leren en met fatsoenlijke kleding naar school konden gaan door schulden te maken die ik nu nog draag zij hebben nooit een fijne vakantie gehad door geld gebrek en inhouding van het vakantie geld
door de bijstand terwijl dit allemaal niet nodig was geweest als ze in 1986 hun fout toe hadden gegeven,kan me wel nog herinneren dat ik nadat ik weer een operatie had ondergaan en met weer eens een kaal hoofd en nog op revalidatie zat in hoesbroek dat mvr jean verheyden [is nu hoofd sociale dienst ambt montfort en een van de niet toegevers indertijd dat ze een fout had gemaakt] dat zij mij mij liet komen op het gemeente huis in montfort en mij er op begon te wijzen dat ik maar eens aan werk moest gaan denken terwijl ze wisten dat ik nog heel wat operaties te gaan had en absoluut geen kracht op mijn voorhoofd mocht uit oefenen door werk of wat anders,ben toen gloeiend giftig weggelopen en heb haar door het ziekenhuis laten weten hoe ik er voor stond en wat wel en niet mocht,hierop heeft zij het proberen goed te maken door een tegoedbon die ze nog over hadden om ons 5 dagen een huisje aan te bieden op pony park slag haren de kinderen waren hier heel blij mee maar wij hebben toen wel geld moeten lenen bij vrienden en familie om er heen en terug te kunnen reizen.
Dat is het enige wat we in 21\ jaar hebben gekregen van de bijstand
Eten zal nooit meer zijn voor mij als bij anderen mensen slapen zal nooit meer zo zijn als bij anderen mensen
Mijn leven en dat van mijn kinderen en mijn ex heeft in die afgelopen 16 jaar op de armoede grens geleefd en ik leef het nu nog en hoop dat het leven voor mij gauw voorbij gaat wil van de pijn ,verdriet en eenzaamheid af en hoop dat ik gauw mijn dood vind om rust te krijgen want dit is geen leven meer maar een hel elke dag weer,heb zelfs geschreven om een eutanasie verklaring om daarbij een arts te vinden die mij hier bij zou helpen op een fatsoenlijke manier uit het leven te stappen maar schijnbaar zijn de meeste artsen hier bang dus doe ik zelf maar na zoveelste tijd een poging om er nu voergoed en zeker eruit te stappen is nu mei in 2009 en ben er heeeeel ver aan toe alleen het hoe dat weet je zelf op dat moment ook niet omdat je dan je zelf niet meer bent maar aan heel anderen dingen denkt je doet alleen nog maar daar het je totaal niets meer uit maakt op dat moment is er maar een ding weg hier en vlug dat zijn je enige gedachten en daar zit ik niet ver meer vandaan maar hoop dat het vlug komt.
5
Voor en het geld om dit in zwitserland aan te vragen heb ik niet daar gaat dit een stuk gemakkelijker dan hier.
Alles wat hierboven geschreven is de waarheid zoals het gezin en mij is gegaan onder de afgelopen 23 jaar
Ik gun dit mijn ergste vijand nog niet want dit is totaal geen leven meer.
J .Sackers
[Translate]