[seya]

Wat is Activerende zorg

Nu zowel de WWB als de WMO onder gemeentelijk beleid en regie komen en ook de gemeente
financieel belanghebbend wordt kan dat er toe leiden dat bijstandscliënten met drang en
mogelijk zelfs dwang in een zorgtraject worden geplaatst om ze langs die weg te ‘activeren’. Op
zichzelf is dat niet afhankelijk van de invoering van de WMO. Vanuit het regime van de WWB
bestaat die aanleiding er immers ook al. Maar beleidsvorming op het terrein van de WMO kan
daartoe wel een (extra) aanleiding toe geven.
Letterlijk staat daar het volgende: ‘In de groep bijstandsgerechtigden
zit een categorie die langdurig zonder werk is en die geringe kansen op de arbeidsmarkt
heeft (fase 4). Zij vallen onder het regime van de WWB wat betekent dat ze teruggeleid
moeten worden naar de arbeidsmarkt. In de praktijk blijkt dit beleidsstreven niet voor iedereen
realistisch. Dat betekent dat als na verloop van tijd (zeg drie jaar) er nog geen uitzicht is op werk,
de betreffende persoon niet meer aan uitstroomdoelstelling van de WWB wordt gehouden. In
het kader van een samenhangend beleid WMO/WWB zou de persoon zijn uitkering kunnen
behouden en vervolgens kunnen deelnemen aan dagactiviteiten in het kader van de WMO
(eventueel met sancties). Na verloop van tijd kan met deze persoon opnieuw verkend worden of
hij voor toeleiding naar arbeid in aanmerking komt. Als dat het geval is valt hij weer onder het
regime van de WWB. Op deze wijze wordt een meer realistische en samenhangend beleid van
beide wetten gevoerd’.
De komst van de WMO kan dus een extra aanleiding geven maar met de WMO heeft de
gemeente ook meer greep op de dienstverlening, zoals maatschappelijke opvang, dagactiviteiten
en dergelijke, via de indicatiestelling en het inkoop- en aanbestedingsbeleid.
Een bovenbeschreven ontwikkeling past in de tendens van groeiende acceptatie van ‘bemoeizorg’
en de groeiende stroom klachten van bijstandscliënten en WAO’ers dat zij onder druk worden
gezet, op straffe van sancties, om medische behandelingen te ondergaan.

De *****
Inleiding
In ****** is het WMO beleidsplan (voor 4 jaar) geschreven, daarin kan men lezen wat de gemeente voor plannen heeft ten aanzien van voorzieningen ten behoeve van allerlei zaken die de burger aangaan met betrekking tot Maatschappelijke Ondersteuning. (Wet Maatschappelijke Ondersteuning)
****** schreef deze beleidsnota in 2006 en eindigt in 2010. Dan zullen we meer weten en kunnen zien, hoe het moet worden bijgesteld, veranderd of aangevuld.
Iedere gemeente heeft een WMO loket waaronder vallen:
o hulp bij het huishouden
o woonvoorzieningen
o rolstoelen of andere verplaatsmiddelen
o vervoersvoorzieningen
o gehandicaptenparkeerkaart en –parkeerplaats
o welzijnswerk (zoals ondersteuning voor clubs, wijkcentra, dorpshuizen)
o ondersteuning van mantelzorgers en vrijwilligers
o verslavingszorg
o vrouwenopvang
o maatschappelijke opvang
o openbare geestelijke gezondheidszorg
o bestrijding van huiselijk geweld
Tijdelijke hulpmiddelen vallen daar buiten.

In de Wmo staat dat u mag meepraten als de plannen in uw gemeente gemaakt worden. De gemeente moet haar burgers vragen, bijvoorbeeld op een inspraakavond, wat ze van de plannen vinden en of ze nog wensen hebben. Dat moet de gemeente ook vragen aan organisaties en verenigingen die met de Wmo te maken hebben. Zo zal een gehandicaptenraad of een ouderenbond zijn mening kunnen geven. De meeste gemeenten houden u op de hoogte via hun website en via de huis-aan-huiskrant
Er zijn 9 prestatievelden, waarin duidelijk aangegeven wordt welke doelgroepen worden bedoeld en welke prestaties geleverd dienen te worden.
Ik verwijs daarvoor naar: http://www.invoeringwmo.nl/WMO/nl-NL/Prest...tatievelden.htm

Een beetje privé

Door mijn psychische handicap en mijn slechte fysieke gesteldheid ben ik wat geïsoleerd, maar dat is ook een eigen keuze. Ik heb het jaren heel moeilijk gehad met de acceptatie van mijn handicaps en het aanvaarden van behandeling en medicatie. Ik heb opnames achter de rug, heb Thuiszorg gehad, omdat ik mijn leven niet meer op de rails kreeg en toch mijn gezin bijeen wilde houden. Na heel veel worstelingen heb ik nu mijn draai gevonden en mezelf geaccepteerd. Door een strikte structuur in mijn leven te brengen is mijn levensmoed teruggekeerd en sta ik weer op de rails. Echter nog altijd op de grens. Ik ben wankel, als er dingen plaatsvinden, die me uit mijn evenwicht brengen. Dat leidt dan tot slaapstoornissen, paniekaanvallen, depressies, manische perioden en psychoses. En uiteraard vallen dan de opgebouwde sociale verhoudingen en netwerken weg. Zodat opnieuw geherstructureerd moet worden. In dat opzicht heb ik geleerd, om me zelf niet te overbelasten en grenzen op te zoeken. Stress is een probleem. En als ik wantrouwend ben of paniekerig, dan staan mijn huisgenoten en familie aan mijn zijde. Ze gaan dan met me mee, waar ik ook naar toe moet.

Mijn fysieke situatie maakt dat ik korte stukjes kan lopen en als ik dat overdrijf, moet ik dat enkele dagen bezuren. Dan kan ik niets meer. Daarnaast is de energie die ik daar dan in moet steken, funest voor het ritme in het gezin/huishouding, waardoor ik grip verlies op de continuïteit.

Ik heb een dagbesteding. Ik heb dieren, een dochter en een kleinzoon door de week thuis, ik lees graag en schrijf daarnaast stukjes op internet, waar ik veel research voor doe. Ook voor een website in ******. Daarnaast moet ik rustig aan mijn huishouden doen, steeds iets en dan weer zitten, kost me uren, maar ik doe het tenminste weer zelf. Kortom ik heb het op mijn manier naar mijn zin en doe ook mijn lezers weleens een plezier.
Maar ondanks dat, leek het mij aardig eens andere mensen te leren kennen. Op mijn manier en in mijn ritme.

De ******
In het voorjaar van 2008 werd ik tijdens een hercontrole gewezen op het bestaan van De ******, een re-aktiveringscentrum. Toevallig zat het bij mij om de hoek en werkte er een case-manager die ik kende en waardeerde. Mij werd gevraagd of ik er misschien eens een kijkje wilde nemen?
Ik ben toen niet dieper op de materie ingegaan, dus was ook niet op de hoogte wat ik mij erbij moest voorstellen. Ik vermoedde een centrum waar bijstandgerechtigden elkander konden ontmoeten en misschien activiteiten kregen aangeboden. Wel had ik gehoord dat men al met een groepje bezig was, om in de wijken interviews af te nemen. Dat had niet echt mijn interesse, omdat ik beperkt ben in mijn bewegingsapparaat.

Na een gesprekje in het activeringscentrum, besloot ik te zien of ik mee zou doen. Eerlijk gezegd kwam het me toen heel vaag over. Wat de case-manager ook toegaf, men was nog zoekende. Ik gaf toen al direct te kennen géén interviews te kunnen doen, vanwege mijn loopproblemen. Volgens haar was dat duidelijk en zeker niet meer aan de orde.

Na enige tijd, kreeg ik een dwingende uitnodiging om te verschijnen op de eerste bijeenkomst. Onderaan de brief stond: indien u geen gehoor geeft aan deze uitnodiging kan dat consequenties hebben voor uw uitkering. Ik was verbaasd, vooral omdat ik dispensatie van sollicitatieplicht tot 2010 heb. En ik bovendien vrijwillig De ****** had gezien als mogelijkheid om de deur eens uit te komen. Ik was dus geheel niet gemotiveerd en dat werd er al niet beter op, toen ik merkte in de bijeenkomst dat er nauwelijks goede informatie werd gegeven (wáár ging het nu om?) en er nog een paar mensen volkomen tegen hun wil aanwezig waren. Er werden vreemde vragen gesteld zoals: geldt dit nu voor mijn re-integratietraject? Zelfs toen ik nader vroeg, wat men daar mee bedoelde, kreeg ik geen afdoende antwoord. Achteraf moet ik om mezelf lachen, want ik opperde dat ik buurthuizen wel mistte en dat wel als mogelijkheid zag. Maar er werd flink gezwegen en wat geknikt.

In die bijeenkomst had men het over een cursus, de vorige groep had een cursus interviewen gehad en ergens in de groep riep men: “Ha iets met computeren misschien?” Daar kon men geen uitsluitsel over geven, we zouden het wel horen.
Volkomen gedesillusioneerd ging ik weer huiswaarts. Ik wist echt niet wat ik er van moest denken. Zelfs mijn uitlating aan het einde van de bijeenkomst over dat beroerde zinnetje onderaan de uitnodiging, werd laconiek opgepikt. Of eigenlijk amper op gereageerd. Ik zou later merken, dat het een tactiek(methodiek) is, hoe met ons om te gaan.

Opnieuw werd ik verrast met een uitnodiging, opnieuw met het dwingende zinnetje onderaan de brief, om een cursus te volgen.
De eerste cursusochtend, was ik aanwezig met nog een deelnemer, maar dat bleek te weinig. Ik werd later teruggebeld of ik s-middags wilde komen. Ach ja, ik heb toch niks anders te doen toch? Als uitkeringstrekker? Het bleek een cursus interviewen te worden. Tja dan kan je roepen: ”ik ga niet met mijn pijnlijke benen langs de deuren”, maar heeft dat enige zin? De trainer/coach ***** bleek een aardige man en zeker onderhoudend. En dan denk je: ach vooruit maar, ik ben er even uit. En het wierp mij even terug in de tijd van school.

Allengs bleek de cursus echt tot doel te hebben ons voor te bereiden om langs de deuren te gaan en interviews af te nemen. Evenals een vorige groep dat in een andere wijk heeft gedaan en daar een inventaris van heeft gemaakt.
Op zeker moment werd ons nog een a4tje ter hand gesteld, met allerlei regels en plichten. Daar kun je boos van worden, maar ik realiseerde me inmiddels deel te nemen aan een Wmo project en bedreigd te worden in mijn bestaanszekerheid, als ik me ernstig zou roeren. Want ook al heb je dispensatie, door de invoering van de Wmo ben je verplicht deel te nemen aan sociale activering. In principe kan men mensen met een uitkering tot dwangarbeid aansporen, ook al moeten mensen daarvoor pijn verbijten, door psychoses heen, of dingen doen, die ze niet zien zitten.

Fijn was het geweest, als men gewoon direct had verteld waarom we daar allemaal zaten en dat er wel degelijk verplichtingen waren, omdat anders de uitkering gewoon stopgezet zou worden. Maar nee, op allerlei vragen, opmerkingen en verhalen werd niet of nauwelijks gereageerd. De training van de case-managers had vruchten afgeworpen, ze deden het geweldig.

Het enige wat ter sprake kwam, was het feit dat er een MAC (Maatschappelijk activering Centrum) zou moeten ontstaan, alwaar wij wellicht activeringsmedewerker zouden kunnen worden. Het klonk enorm spannend, maar waarschijnlijk snapten toen nog een aantal niet, waarom het nu toch ging. Een soort beloning voor het interviewen?

Als je de beleidsnota van de gemeente ***** leest, dan snap je, dat men ook maar iets moet. Anders krijgen ze de Rijkssubsidies niet, die ze juist nodig hebben, om aan de burgers voorzieningen te kunnen bieden. Zo weinig mogelijk ja, want men moet het eigenlijk zelf maar zien te redden. Elke gemeente moet zo'n nota schrijven en activiteiten ontplooien en ook nog met bewijzen komen. Welke groep in de samenleving kan men daar nu het best voor nemen? Juist..de meest afhankelijke.

Die elke maand wachten op de uitkering, die ze goddank mogen ontvangen, anders sliepen ze onder de brug. Waar velen nog een enorme schuld bij hebben, dus als ze niks meer krijgen, dan staan de deurwaarders klaar om gas, licht en water af te sluiten. Mensen die kindermondjes moeten vullen. Mensen met beperkingen vooral, want zij zitten in de uitzichtloze situatie nooit meer aan de bak te komen, vanwege ziekten of ouderdom. En die zijn het bangst. Het bangst voor dat zinnetje: als u aan deze uitnodiging geen gevolg geeft, heeft dat consequenties voor uw uitkering.

Dus gaan zij straks met frisse tegenzin; pijn, vermoeidheid, stress, kou te lijf en gaan interviews houden en een jaar lang zich laten controleren. En daar worden ze toch zo gelukkig van! Ze worden gelukkig van het babbeltje wat ze met lotgenoten maken. Ze worden gelukkig van de inventaris die in een verslag wordt vastgelegd. Ze worden gelukkig van de op handen zijnde cursus activiteitenmedewerker. En ze worden misschien gelukkig in het activiteitencentrum. Want in ieder geval raken zij hun uitkering niet kwijt en voldoen aan de Wmo. Maar eigenlijk moeten ze aan het werk, hup aan de arbeid met je slechte rug, je psychische probleempje.

Maar als de gemeente ****** in 2010 maar iets kan leveren en kan innen. Tja, want anders krijgen we geeneens meer een uitkering, want de gemeente mag doen wat ze willen! Het zit nu allemaal onder de pet van Wmo…
De uitkeringsgerechtigden met beperkingen van welke aard dan ook, zijn gevangenen geworden. Vastgeketend en door gedragscontrolerende trainingen, overtuigd van hun zinloze bestaan. Dus activeren, activeren, activeren….Ze worden overstelpt met complimentjes, om ze te stimuleren vooral hun kwaliteiten te herkennen en in te zetten. Het is overigens in strijd met de rechten van de mens: dwangarbeid. En dreigen met het ontnemen van bestaanszekerheid verdiend ook geen schoonheidsprijs. Het is asociaal en heeft niets met solidariteit te maken.

Als het nu nog om jonge werklozen zou gaan, dan kan ik het wel begrijpen en aanvaarden. Maar het gaat nu juist om een kwetsbare groep mensen, die niet anders kunnen en waar geen werkgever op zit te wachten. Een groep die angstig zijn en zich bedreigd voelen. Als je zo rond de zestig bent, allerlei mankementen hebt en al jaren niet meer in het arbeidsproces, dan moet men je vooral vertellen dat je misschien wel je uitkering kwijtraakt, als je niet actief wordt. Daar wordt je toch zo gelukkig van!

Een nog grotere ontluistering
Gedurende de bijeenkomsten, werd ik toch wel wat enthousiaster, want als oud sociaal cultureel werkster ging mijn hart toch wel een beetje sneller kloppen, toen ik bedacht dat het aloude opbouwwerk in ere hersteld leek te gaan worden. Men kan zijn ideeën inbrengen en wie weet wat er dan kan worden gerealiseerd. In het MAC natuurlijk. Fototentoonstellingen, computercursus, schildercursus enzovoorts. Al zat er wel een duiveltje op mijn schouder te fluisteren: “Heeft dat iets met maatschappelijke ondersteuning te maken dan?”… Ik verdiepte me nogeens in de Wmo en moest tot mijn schande bekennen dat mijn duiveltje alle gelijk van de wereld had.

Nee men wil niet terug naar de jaren zeventig, toen het sociaal cultureel werk floreerde. Men wilde nog verder terug. Terug naar de tijd toen de samenleving nog een echte cohesie had. Men heeft het over: burenhulp, veiligheid,milieu, verloedering tegengaan. En als je dieper kijkt, dan zie je dat men bedoeld: een buurtconciërge, papierprikkers, buurtbemiddelaars, schoonmakers, directe hulp voor de behoeftige (zodat ouderen langer zelfstandig kunnen wonen, zonder inmenging van de dure thuiszorg), kinderopvang. En dat alles vrijwillig door de bijstandgerechtigden of andere uitkeringstrekkers. Voor elkaar, met elkaar…Of die uitkeringsafhankelijke eigenlijk daar amper toe in staat is en willig of niet, dat doet niet ter zake. Doet ook een beetje denken aan het oude systeem van elke dag een stempeltje halen.

Terug naar de tijd, toen geluk nog gewoon was. Maandag wasdag, woensdag gehaktdag. Toen vrouwen nog niet van Anja Meulenbelt en de rooien vrouwen wisten en zich volledig inzetten voor het gezin; de hoeksteen van de samenleving. Een samenleving die sociale controle kende. Waar de mannen met alpinopet en broodtrommel achter op de fiets, om 6 uur s-morgens vertrokken en s-avonds om 6 uur het vlees aansneden. Terug naar de tijd, dat stoute jongens, op de vrije woensdagmiddag strafregels moesten schrijven op het politiebureau. Waar het trekken aan Maartjes vlechten al als zinloos geweld werd beschouwd. Toen er Zaterdags nog gewerkt werd en Zondags samen gewandeld. Pipo de Clown het idool van kinderen en vaders stiekem naar tante Hannie meezwaaiden.

De tijd dat tante Cor op geruite pantoffels naar de overkant liep, om de snotneus van Jantje schoon te vegen, dat zou ze heden ten dage niet bij Achmedje moeten proberen, want die schreeuwt meteen moord en brand. Een corrigerende tik op Teuntje zijn broek niet als kindermishandeling werd gezien, maar men ook weinig wist van pedofielen. Toen homo’s nog massaal in de kast bleven en de straat uitliep als er zich een donkergekleurde man durfde te vertonen.

En die tijd moet terug. We moeten onze buren helpen en ons verantwoordelijk gaan voelen voor elkaar. We moeten onze tijd beter besteden en vooral actief worden.
De tweeverdieners, die niet anders kunnen, anders kunnen ze ook naar de voedselbank, moeten ook voor oma zorgen. En liefst ook voor opa van de andere kant. En daarnaast zou het fijn zijn, als één van de twee ook nog een punnikcursus geeft in het MAC. En natuurlijk de graffiti verwijderen, die langslopende knapen op de muur hebben gezet. Dan ook nog op de buurvrouw’s baby passen, zodat zij in de avond naar het callcenter kan. En dan haar even ophalen, want in de bus werken de busbeveiligers niet na 8 uur. Misschien omdat die uitkeringstrekkers, die dat deden, inmiddels uitgeroeid zijn. Zo gaat ook het aantal uitkeringstrekkers naar beneden. En iedereen wordt steeds gelukkiger.

Dat er destijds weinig eenoudergezinnen waren, vrouwen meestentijds thuis voor het gezin zorgden en er minder verleidingen voor jongeren waren. Kortom de tijd veel braver was. We geen files kenden, geen geweld op televisie, geen terrorismedreiging, minder stress, minder haast of najagen van status. Een Citroentje met suiker op verjaardagen werd geschonken en sigaretten zonder weed werd gerookt. Men niet wist wat liquidaties waren of fraude met pinpassen. Dat was nogeens een tijd ja. Alleen die tijd komt nooit meer terug.

Welke dromerige bewindslieden hebben bedacht dat bewoners het zelf weer moeten oppakken? Dat bewoners zelf de straatterreur te lijf moeten gaan door middel van Maatschappelijke Ondersteuning? Dat verloedering van wijken opgeheven zal worden door het aanbieden van maatschappelijk ondersteunende activiteiten? Hebben zij onder het genot van een jointje Wmo bedacht? En toen gezocht naar een groep, die geen hypotheeklast, woekerpolis of leaseauto hebben? Maar wel graag de huur, gas en licht willen kunnen betalen? Tja voor niets gaat de zon op.

Eindconclusie
Ja een ontluistering voor mij. Maar de ontluistering zal voor de bewindslieden en uitvoerende ambtenaren nog groter zijn, als blijkt dat de Wmo niets anders is, dan het uitkleden van het zorgstelsel. Als we naar Amerikaans voorbeeld situaties krijgen, die mensonterend zijn. Dat uitkeringstrekkers nog niet, net zoals in Amerika, hoeven te leven van voedselbonnen, is misschien een pleister op de wonde. Maar is misschien ook niet ver weg meer. Dat uitkeringstrekkers verantwoordelijk worden gesteld voor de eenzaamheid onder ouderen, die hun hardwerkende kinderen nauwelijks zien, is ook niet ver weg meer. Want dat valt allemaal onder Wmo. Evenals het bezighouden van elkaar en het aantoonbaar maken van zinvolle tijdsbesteding.
En nu zal men denken, dat ik dit schrijf omdat ik niet wil. Maar het is gewoon, omdat het niet kan. Omdat ik de zin er niet van zie? Nee het kan best zinvol zijn. Maar niet haalbaar. Maar vooral niet netjes. De overheid heeft zorgplicht. Niet de uitkeringstrekkers. Die hebben zorgplicht voor eigen gezin en familie. De versnippering van alle zorgtaken, het duurder maken, het onthouden van zorgplicht door eerst in eigen gelederen te zoeken of middelen te duur te maken, is een verarming van het zorgstelsel. Een liberaal zorgstelsel is sowieso een verarming voor ons sociaal zekerheidsstelsel. Een verstandelijk gehandicapte naar de top van zijn of haar kunnen jagen, ontneemt levensvreugde. Gehandicapten dwingen om medeverantwoordelijk voor eigen en andermans welzijn te zijn en genoodzaakt boven de handicap uit te stijgen, met alle ongemakken van dien, is wreed. Ouderdom beschouwen als lastig en daarom proberen het te verhullen en de verantwoordelijkheid daarvoor in eigen beheer te geven of in handen van andere minderbedeelden is verantwoordelijkheid afschuiven.

Een mentaliteitsverandering bereikt men niet door middel van dwang en angst voor verlies van bestaanszekerheid. Overigens is een mentaliteitsverandering in de huidige tijd afhankelijk van de samenleving zelf. Er zijn tal van terreinen waar actief gehandeld zou moeten worden. Maar men verschuift de verantwoordelijkheid naar mensen, die met het nieuwe uitkeringstaboe te maken hebben. De groep, die langdurig een uitkering ontvangen, krijgen die niet zomaar. Want er is werk. Maar niet voor deze groep. Omdat ze tal van beperkingen hebben. Deze beperkingen moeten ze echter in het kader van de Wmo zomaar de baas worden.

En niet eens onder begeleiding van de aangewezen personen, die medisch of psychiatrisch geschoold zijn, maar door ambtenaren en re-integratiecoaches, die zich alleen maar richten op het doel en niet op de instrumenten en middelen. Waardoor het scheve beeld ontstaat, dat deze uitkeringstrekkers best wel kunnen, maar gestimuleerd moeten worden, door middel van trainingen, cursussen,veel tsjakkagedoe en natuurlijk door dreigen met sancties.
Niet dat ik niet wil. Nee, maar op mijn manier, op mijn tempo en met mijn affiniteit voor zaken. Daarbij niet uit het oog verliezend, dat het mij ook goed moet doen en niet alleen anderen. Het moet mij echt gelukkig maken.

[Jets]

Geweldig verhaal Seya!!!